สระอโนดาด

                  ก่อนอื่นต้องขออภัยทุกท่าน เนื่องจาก webblog ของผู้เขียนช่วงนี้มีอุปสรรคมากมาย และกำลังให้น้องที่เค้ามีความสามารถมาช่วยเซ็ทหมวดหมู่ สักแต่เขียนไง!!ความรู้ด้าน IT มีแค่หางอึ่ง เวปไซต์ อีเมล์ก็เพิ่งจะรู้จัก มีปัญหาติดขัดทีก็ต้องพึ่งพาคนอื่น เขามีแต่เซ็ทหัวก่อนถึงไปหางแต่ของผู้เขียนเริ่มจากเขียนเรื่องก่อนจึงจะไปจัดหมวด มันก็เลยยากเช่นนี้แล… เลยไม่อยากจะไปรบกวนเร่งรัดน้องเค้า ให้ทำตามสบาย เสร็จเมื่อไหร่ก็บอกพี่แล้วกันนะน้อง…ฉะนั้น ใครเห็นหัวข้อหมวดหมู่บนหัวเรื่องใต้blog ก็อย่าเพิ่งไปสนใจ เพราะมันยังแยกจัดเรื่องลงหมวดไม่เสร็จ อย่างมุมโปรดที่จะเขียนต่อไปนี้ก็ยังไม่มีหัว คนมันใจร้อนมือไม้สั่นรอไม่ไหว ขอเขียนหน่อยนะค้า…

          

สระอโนดาด

                  เรื่องของมุมโปรด คงเป็นความชอบของแต่ละคน อีกนั่นแหละครั้งแรกนี้ผู้เขียนไม่มีเวลาไปตระเวณหามุมโปรดที่ไหน แต่จะบอกให้ว่ามีมุมโปรดสุด ๆ อยู่ที่บ้าน ไม่ใช่มุมเก้าอี้ใต้ต้นมะฮอกกานี ใต้ต้นพยอม ต้นคูนหรืออินทนิล ไม่ใช่ห้องนอน หรือห้องน้ำ แต่เป็นสนามหญ้าหน้าบ้านที่ปัจจุบันถูกขุดให้เป็นสระน้ำเล็ก ๆ ขนาด 1.50×4.00 เมตร ลึกประมาณ 90 ซม. พอขุดเสร็จครั้งแรกมองดูเหมือนสระน้ำที่เขาใช้ประกอบพิธีบูชาพระศิวะแถวเขาพนมรุ้งอะไรทำนองนั้น มันทึม ๆ เหงา ๆ เย็นยะเยือกยังไงบอกไม่ถูก และอยู่ ๆ ชื่อ “สระอโนดาด” ก็แวบเข้ามาในสมองเพราะมันแนวเดียวกันมาก พอใส่บัวหลวง บัวนางกวักเพื่อเบรคบรรยากาศให้ดูสดใส จึงดูดีขึ้นคลายความวังเวงได้ไปนิด แต่ก็ยังมีความรู้สึกว่า สระยังนิ่งเหมือนขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง… มีผู้หวังดีบอกให้หาปลาคาร์ฟตัวใหญ่ ๆ มาเลี้ยงสิพี่…สวยดี ก็ต้องขอโทษไปว่า สระดิฉันเล็กจี๊ดเดียว น้ำก็ไม่ไหลเวียน เลี้ยงปลาคาร์ฟไหนจะต้องใส่ออกซิเจน ติดตั้งเครื่องกรอง ต้องเปลี่ยนน้ำ แถมยังกินจุอีก โฮ้ย…ไม่ไหว ดิฉันเน้นเลี้ยงอะไรก็ได้ที่ไม่ต้องลงทุนมาก ขอแค่เพียงให้มีสิ่งมีชีวิตเคลื่อนไหวในสระก็พอแล้วค่ะ ไม่นาน…เพื่อนฝูงเลยตักเอาปลาหางนกยูงและปลาสอดสีแดงที่เลี้ยงในท่อซิเมนต์แคบ ๆ แบบให้อยู่กับกอบัวมาให้ถังหนึ่งประมาณ 10-20 ตัว แค่นี้ก็แสนจะดีใจเพราะรู้แล้วว่าสิ่งที่ขาดไปคืออะไร และรู้ความลับว่า ปลาหางนกยูง ปลาสอดมันแสนจะอดทน กินก็ไม่เปลืองและแพร่พันธุ์เร็วยังกะหญ้าคา เหมือนปลากัดแค่มองตากันก็ตุ๊บป่องแล้ว สังเกตเห็นท้องป่องมาจากที่อื่นตั้งหลายตัว วาดวิมานไว้เลยว่า เดี๋ยวได้ออกลูกเป็นฝูงเต็มสระแน่ ๆ

        

                 ปล่อยปลาลงสระไปได้สักพัก สังเกตเห็นว่า…ดูหลบ ๆ ซ่อน ๆ ยังไงชอบกล ผู้เขียนทั้งเล็งทั้งชะโงกแทบจะหัวทิ่มบ่อก็ไม่โผล่ออกมาให้เห็น นึกสงสัยว่า รึอาหารไม่ถึง!? เลยออกไปซื้ออาหารปลาเม็ดแดง ๆ เล็ก ๆ ที่เขาเขียนข้างซองว่า เร่งสี เร่งโต แถมน้ำไม่ขุ่น มาโปรยให้กินทุกเช้า…ทุกวัน ทุกวัน ใครว่างก็โปรย ตอนแรกคุณยาย(แม่) มีหน้าที่ให้อาหาร เวลาประมาณ 7.30 น.ทุกวัน แล้วก็นั่งจมปลักที่บันได ตาก็จ้องลงไปในสระเป็นเวลานานสองนาน ถามว่า แม่นั่งจ้องอะไร ดูปลาน่ะลูกดูมันกินอาหาร ดูมันไล่กัน แถมยังจำได้ด้วยว่าตัวนั้นนิสัยอย่างนี้ ตัวนี้นิสัยอย่างนั้น ตัวนี้ท้องแล้ว แล้วแม่รู้ได้ไงปลาเหมือนกันหมด ก็ดูที่สีไงล่ะลูก ปลาหางนกยูงสีที่หางลายไม่เหมือนกัน ตัวผู้จะเล็กกว่าตัวเมียปลาสอดก็ดูที่สี ขนาดแล้วก็ครีบสายยาว ๆ แสดงว่าคุณยาย(แม่) เพลิดเพลินกับปลาน้อยในสระอโนดาดมาก นิทานพื้นบ้านปลาบู่ทองก็ปรากฎให้เห็นเป็นรูปธรรม…คนคุยกับปลาได้…

มาแล้วเริ่มว่ายมาหาแล้ว…ดาราหน้ากล้องนะนี่

 

จะเห็นว่ามีปลาสอดสีทองด้วย

มากันฝูงใหญ่เลย

                   ตอนนี้ปลาออกลูกเต็มสระ ตัวโต สีสดใส มีทุกไซส์ ทุกขนาด ผู้เขียนรีบตื่นแต่เช้าลองมาให้อาหารปลาก่อนคุณยาย(แม่) แค่เดินผ่านเงาโผล่เข้าไปในสระเท่านั้น เหมือนมันรู้เวลาก็วิ่ง..เอ๊ย..ว่ายออกมาหาขออาหารกิน แสนรู้เหมือนหมาเลย ไม่เห็นหงอเหมือนแต่ก่อน ดิฉันก็เพลินน่ะซีคะ นั่งโปรยอาหารให้แม่ปลาบู่กินยังกับน้องเอื้อย อ้าย ปลาจะกลายเป็นคนเมื่อไรก็ไม่รู้…

                                      

                   กลายเป็นว่าสระอโนดาดตอนนี้เป็นพื้นที่จับจองของหลายคน ใครตื่นเช้าก่อนได้ให้อาหารก่อน ขนาดแม่บ้านยังถือโอกาสกระชับพื้นที่ เธอเล่นเอาอาหารปลาไปตั้งไว้ที่โต๊ะข้างสระ และเขาก็ตื่นก่อนใครทุกคนในบ้าน บอกว่ากวาดผงกวาดใบไม้เดินผ่านสระก็มารอหิวกันเต็มไปหมด เลยให้แล้วนะคะอาหารปลา ว้า…ไม่ทันอีกแล้วเรา ตอนนี้เลยมีข้อตกลงกันว่า ถ้าจะให้อาหารปลาต้องให้ทีละน้อยอย่ามาก เพื่อให้คนที่เขาตื่นทีหลังได้ให้ด้วย ปลาก็จะอิ่มพอดี…สระอโนดาดจึงไม่ใช่มีไว้เพียงแค่ทำให้บ้านเย็น แต่เป็นที่พักใจ พักสมอง ทำสมาธิ เป็นที่แผ่เมตตา แม้จะเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ แต่พวกเขาก็ได้ทำให้เรารู้สึกดีขึ้น…รู้สึกรักมันนะ (แม้จะเป็นแค่ ปอ ลอ สระอา ปลาก็เถอะ) สระอโนดาดตอนนี้กลายเป็นสระสวรรค์ไปแล้ว

 ขอให้มีความสุขต่อไปนะเจ้าปลาน้อย

Advertisements

8 responses to this post.

  1. ขอชมด้วยคนจ๊ะ แต่peemogiกลับไปสนใจกอบัวที่อยากได้มานาน ซื้อจากที่ไหนเหรอคะ อยากได้ไปปลูกที่บ้านบ้างอ่ะ วันนี้ทำOT เลยได้แอบเล่นnetอ่ะ

    ตอบกลับ

  2. Posted by มะปราง on มิถุนายน 12, 2010 at 8:37 am

    สระที่แม่ฆ่าลูดอ๊อดตายไปนับแสนตัว ><

    ตอบกลับ

  3. mogi เบื่อเหมือนกันแหละ อยากไปดูแข่งวอลเล่ย์แล้ว อยากกลับบ้าน แง….แง…

    ตอบกลับ

  4. อยากทำให้ลามี่บ้างจัง เพราะชอบ ป.ปลาตากลม มากๆ เจอที่ไหนต้องร้อง “ปลาตากลม หม่ามี๊ ปลาตากลม ” สงสารเค้าเพราะชอบไปดูบ้านข้างๆทุกเย็นเลย เค้ามีบ่อปลาคราฟหญ่ายมาก (แต่จริงๆที่บ้านก็มีกระถางบัวเล็กๆที่เลี้ยงปลาพวกนี้เหมือนกัน แต่ลามี่ชอบไปฉี่ใส่ปลาตากลมตลอดเลย บอก “ฉี่ ๆ ๆ” แล้วชอบทั้งส่ายทั้งโยกตัวไปทางบ่อปลาตลอด มิน่าช่วงนี้ปลามันดูลดลงยังไงไม่รู้ สงสัยคิดว่าให้อาหารปลาแหงๆ) แล้วจะทำให้ดีทำเนี่ยะ

    ตอบกลับ

    • – เฮ่ย..ระวังหน่อยนะปลาคาร์ฟด้วย เสียวแอบไปฉี่ใส่บ่อเค้า
      – ไม่ใช่อะไร ยายโป่งกลัวปลาคาร์ฟมันกระโดดงับปลาจวดของลามี่น่ะซี
      – อันตราย อันตราย
      – แหม ท่าฉี่ก็บอกนิสัยแล้วนะ ลามี่…

      ตอบกลับ

  5. peemogi ว่านะบ่อของน้องลามี่ต้องปลาพลาสติกเท่านั้น จับได้ เล่นได้ โยนได้ ไม่รั่วไม่ตาย ลอยตุ๊บป่องๆ
    ไม่ต้องเปลี่ยนน้ำด้วย คุณแม่ลามี่กะคุณน้าไม่เหนื่อยด้วยเนอะ คอนเฟิร์ม

    ตอบกลับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: